hanneke de munck beelden tentoonstellingen atelier contact
curriculum vitae profiel

Hanneke de Munck werkt in verschillende technieken met in wisselende mate geabstraheerde figuratie vanuit de door haar leraren liefdevol bijgebrachte klassieke traditie.

De inhoud van haar werk staat voorop, direct gevolgd door haar vormentaal en keuze van materiaal en techniek. Plastische materialen zoals klei, gips en boetseerwas hebben vaak haar voorkeur, omdat de mogelijkheden van ruimtelijkheid
en structuur enorm zijn en omdat er letterlijk van binnenuit wordt gewerkt. Het uiteindelijk in brons gegoten beeld is prachtig om te zien , te voelen en het is duurzaam.
Daarnaast hakt Hanneke de Munck ook graag in natuursteen of hout.
Bij restauratieatelier Uylenburg van Hans 't Mannetje heeft zij twee jaar stage gelopen in het steenbewerken en er tegelijkertijd portretboetseren gedoceerd. Al hakkende heeft zij met vele steensoorten kennisgemaakt. Elke steen heeft zijn eigen karakter en geeft daarmee inspiratie voor nieuwe vormen.

 

Zo is een hele serie vogelfiguren ontstaan van o.a.
Portugees marmer, lavasteen, albast, graniet en in 1996/97
de "Dansende Monolieten" van grote platen graniet.
Hout is haar nieuwste liefde. Zij heeft een verzameling boomstammen waaruit een nieuwe serie beelden ontstaat in een verrassende wisselwerking met het materiaal.
Enkele thema's keren steeds in haar werk terug, zoals de "Danser". De serie gemodelleerde dansers, bedoeld om in brons te worden gegoten, loopt op in hoogte van 15 tot 220 cm en bestaat uit 16 beelden waarin verschillende universele dansbewegingen zijn uitgewerkt.
In de "Dansende Monolieten" van graniet komen dezelfde bewegingen sterk vereenvoudigd terug.
Uitgaande van de betekenis van iedere beweging heeft Hanneke de Munck steeds met een andere vormentaal en structuur gewerkt.

"Orpheus", 220 cm hoog, het laatste beeld van de serie "Danser", laat tegelijkertijd verscheurdheid en harmonie zien, de structuur van het altijd nog figuratieve beeld is heel groot gehouden met grote blokken en open gaten.
Het idee is om de dialoog van materie en ruimte weer te geven. Maar ook de verheerlijking van de schepping door Orpheus' gezangen, en het eeuwige verlangen van de mens naar de geliefde, in veel culturen het zinnebeeld van het verlangen naar eenwording. Engelen, Draken en Vogels zijn ook terugkerende thema's, allemaal symbolen voor het verkeer van spirituele energie. In haar beelden op het thema "Liefdespaar", waar zij sinds 1998 aan werk, komen veel van haar eerdere figuren samen.